Calvinisme

Ik moet iets ergs toegeven. Iets waar ik niet trots op ben. Iets waar ik me een beetje voor schaam (maar alles waar je je voor schaamt moet je delen, dat maakt het minder, zie deze blog over schaamte en schuld). Okee, vooruit met de geit dus…
Ik ben een calvinist. Een echte. Eentje in hart en nieren. Eentje van het type: niet Lullen maar poetsen. Een strenge. En ik heb er last van. Niet altijd.. Maar toch. Voor mij betekent Calvinisme dit: altijd vinden dat je iets moet verdienen. Eerst werken, en dan (misschien, meestal niet) rust. Eerst iets voor een ander doen, en dan (misschien) voor jezelf. Niet zeuren over dingen waar je toch niks aan kunt doen. Je eigen pijn en lijden wegstoppen en doorgaan, gewoon doorgaan (weten jullie het nog, Barry Stevens in de Mini-playbackshow?), wat er ook gebeurt. En, voor de volledigheid, deze instelling brengt en bracht me heel erg veel! Ik krijg over het algemeen meer voor elkaar dan de gemiddelde persoon, ik zit niet bij de pakken neer wanneer het tegen zit (want: doorgaan, vooral doorgaan). Zelfs tijdens de Laudatio van mijn promotie (dan vertelt je begeleider over hoe het de afgelopen 4 jaar geweest is) kwam dit naar voren. Fijn dus, om een calvinist te zijn!
Maar het maakt het voor mij ook moeilijk om lief voor mezelf te zijn. Pijn aan mijn lijf probeer ik aan de ene kant te negeren, aan de andere kant ‘werk’ ik heel hard om er vanaf te komen. Praten erover doe ik niet graag. Omdat ik altijd 1000 plannetjes heb (blogs schrijven over interessante onderwepen, crowdfunding campagnes opstarten, een filmportret over mijn ouders maken, en dit waren nog maar de nieuwe plannetjes van de afgelopen week!) heb ik altijd tijd tekort. En dan mag je dus niet uitrusten als Calvinist. Dan moet je doorgaan, vooral doorgaan.
Gisteren had ik een leuk gesprek met mijn moeder. Het ging over mijn broer, die soms een beetje dictatoriale trekjes vertoont. Zo belde hij twee weken geleden dat we (voor de eerste keer) elkaar kadootjes gingen geven met kerst. Op zich fijn, want dat wilde ik allang, maar het was niet alsof de rest een keuze had ;). Mijn moeder werd gebeld met ditzelfde plan, maar met daarbij de mededeling dat zij niks mocht kopen, alleen mocht ontvangen… Dacht ik even dat ik de enige strenge / overduidelijke persoon in onze familie was… 🙂 Mijn moeder zei: van jou ben ik het wel gewend, maar bij je broer is het me nooit zo opgevallen. Mijn reactie was: nou, we hebben het niet van een vreemde, dus laten we gewoon met zijn 3-en een klupje beginnen dan zijn we in ieder geval niet alleen met onze strenge ditatoriale trekjes. Hihi!
Wat is nou de moraal van dit verhaal? Soms heb je karaktertrekken waar je niet onverdeeld blij mee bent. Probeer er met mildheid en vriendelijkheid naar te kijken. Kijk naar wat het je brengt (vast ook een heleboel!) en probeer mild te zijn naar de vervelende kanten ervan. Jezelf er een minder persoon door vinden gaat zeker niet helpen! Een van de pijlers van een zelfcompassie cursus die ik op dit moment doe heet: ‘common humanity’. Als in: we zijn met zijn allen maar mensen. Iedereen maakt fouten. Iedereen doet dingen onhandig en verkeerd. Don’t beat yourself up about it! Maar als je er zelf al te veel last van hebt, dan weet ik wel een goede coach die, geheel vanuit eigen ervaringen op dit gebied, met je mee kan denken 🙂
Ter inspiratie ( als je dit thema interessant vindt) een filmpje over zelfcompassie van Kristin Neff.

You may also like...

1 Response

  1. In één ruk uitgelezen! Leuk en boeiend. Je mag er best een beetje blij mee zijn hoor. Je kunt van Calvinisme denken wat je wilt. Maar als het een manier van leven is, brengt het je wel wat. Natuurlijk wel verstandig mee omgaan. Niet overdrijven, beetje doseren. Mix het maar met katholiek Limburg.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *