Hulp vragen voor dummies (deel 1: het verschil tussen hulp vragen en hulp geven).

Stel je voor. Jij wordt ziek. En je hebt hulp nodig. Je ligt met griep in bed en je hebt niks meer in huis. En de tocht naar de wc (5 stappen verder) voelt als een marathon. Wat zijn dan je opties? Of nog erger. Je krijgt een chronische ziekte. Eentje waarbij je benen het niet meer doen. Of waarbij je hoofd niet meer meewerkt zoals je vroeger gewend was. Waardoor je dingen vergeet en geen overzicht meer hebt. Of waardoor je niet bij de bovenste keukenkastjes kan, omdat je in een rolstoel zit. Wat zijn dan je opties? Hulp vragen?

Hulp vragen

Een ding is duidelijk. In allebei de gevallen is de slechtste optie: zelf door blijven modderen. Je hebt duidelijk hulp nodig. Zo ver kunnen de meeste mensen wel met me mee in deze denkbeeldige situaties. Maar hoe doe je dat dan, hulp vragen? Lijkt makkelijk, maar het is in werkelijkheid iets waar heel veel mensen tegenaan lopen en waar ze veel te weinig gebruik van maken.

Ik ben zelf ook niet iemand die gemakkelijk om hulp vraagt. Liever los ik dingen alleen op. Maar ik zit me, terwijl ik dit type, af te vragen wat dat eigenlijk is… Waarom vraag ik niet gewoon om hulp wanneer ik die nodig heb? En dan gaat het niet alleen over ziek zijn, maar ook over: een vriend inschakelen die je tv-stereo-netflix-versterker-dvdspeler-constellatie vast in een half uurtje aangesloten krijgt. Of Iemand die wel iets weet van plantjes, en je wil helpen om een plan te maken voor het beplanten van je achtertuin. Of iemand die je konijn vast wil houden als jij er een pipetje met medicijn in moet zien te krijgen en je konijn en jij anders uitgeput raken van de worsteling.

 

relaxed rabbit

 

Hulp geven

Ik denk dat het een soort van schaamte is. Een gevoel van: ik ben niet goed genoeg, gemengd met: wat moet die ander wel niet denken. Of: die ander vindt het vast heel vervelend om te helpen. Zoiets. Is dit herkenbaar? Wat ik me realiseer is, dat als ik aan de andere kant sta, als hulpgever dus, ik het eigenlijk heel leuk vind om te helpen. Ik voel me daar gezien en belangrijk door. Hulp geven voelt dus heel anders dan hulp krijgen. De gever vindt het meestal fijn om te doen, de krijger voelt zich schuldig. In onze individualistische maatschappij bestaat het idee dat je het allemaal zelf moet kunnen. Je moet niemand nodig hebben.  Je moet onafhankelijk zijn. Maar mensen vinden het fijn om nodig te zijn. En om iets voor elkaar te doen. Het is fijn om samen aan iets te werken. Dus, dat hele idee van ‘geen hulp vragen’ is een dom idee. Ik heb nog veel meer te vertellen over dit onderwerp, maar daar zullen jullie tot de volgende blog op moeten wachten!

Heb jij iets toe te voegen aan mijn ideeën over het geven en krijgen van hulp? Laat het me zeker weten, ik ben zeer benieuwd wat je over dit onderwerp bedacht hebt!

You may also like...

4 Responses

  1. Gaston says:

    Zou het er iets mee te maken kunnen hebben dat hulp die we vragen & krijgen, ons het idee geeft dat we bij die ander in het krijt staan? Wat ook een beetje zo is, natuurlijk.

    • ellendreezens says:

      Ja Gaston, dat lijkt me ook. Maar wat is daar dan eigenlijk weer zo erg aan? En, als je vrienden bent, houd je dan een lijstje bij van wie bij je in het krijt staat, of vind je dat eigenlijk heel normaal, en doe je het uit liefde?

  1. November 17, 2016

    […] mijn vorige blog besprak ik de ongelijkheid (qua gevoel) tussen hulp vragen en hulp geven. Wanneer je hulp nodig […]

  2. December 8, 2016

    […] de vorige blogs over het verschil tussen hulp geven en krijgen, en tips en truuks bij het vragen van hulp kwam al […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *