Hulp vragen voor dummies, deel 2 (hulp vragen)

In mijn vorige blog besprak ik de ongelijkheid (qua gevoel) tussen hulp vragen en hulp geven. Wanneer je hulp nodig hebt voel je je vaak bezwaard om dat te vragen. Als je hulp geeft is dat vaak eigenlijk wel fijn, want je bent nodig en gewaardeerd. Al te meer reden dus om vaker om hulp te vragen en misschien ook vaker hulp te geven!

Nou zijn er wel een aantal dingen die zowel hulp vragen als hulp geven moeilijk maken. Afstemmen op wat een hulpvrager fijn zou vinden bijvoorbeeld, of je eigen grenzen in de gaten houden zodat het hulp geven ook voor jou niet te zwaar wordt. Deze blog gaat over hoe je hulp vragen aan kunt pakken en waar je aan moet denken bij het vragen van hulp. Hierbij komen 3 dingen aan bod: accepteren dat je hulp nodig hebt, duidelijk zijn over welke hulp je graag wil en nadenken over WIE je om hulp vraagt.

Accepteer dat je hulp nodig hebt.

Een van de belangrijkste dingen wanneer je hulp wil vragen is dat je moet accepteren dat je hulp nodig hebt. Hulp geven kan heel fijn zijn, maar niet wanneer degene die je om hulp vraagt die eigenlijk niet kan accepteren, daar moeilijk over doet, of zich daar niet overheen kan zetten. Het is prima om iemand te helpen om zijn nieuwe huis te schilderen, maar als diegene de hele tijd chagerijnig is omdat hij eigenlijk vindt dat hij het alleen zo moeten kunnen, dan is de kans dat het gezellig wordt klein. Dus: als je hulp vraagt, zet je daar dan overheen, en zorg ervoor dat je er van kan genieten dat je het niet alleen hoeft te doen.

Een andere vorm van hulp niet kunnen accepteren (in tegenstelling tot chagrijnig zijn) is mensen die zich blijven verontschuldigen. Je hoeft geen sorry te zeggen omdat je hulp nodig hebt. Iedereen heeft wel eens hulp nodig. De eerste sorry is vaak helemaal prima, dan kan de hulpgever je laten weten dat het ok voor hem of haar is om dit voor je te doen. Maar zo ongeveer vanaf de 3e sorry wordt het vervelend om de hele tijd te moeten zeggen dat het ok is om te helpen. En om eerlijk te zijn, als iemand TE vaak sorry zegt, dan maakt DAT dat ik de volgende keer geen zin meer heb om te helpen. Vind dus een goede balans tussen je dankbaarheid tonen (een kadootje of excuus op zijn tijd mag best) en overdreven bezig zijn met je excuseren en iemand bedanken (iemand overladen met kadootjes en excuses). Hulp geven is het fijnste als het vrijblijvend is, en heel veel dankbaarheid en excuses maken het gevoelsmatig minder vrijblijvend.

Wees duidelijk over wat je nodig hebt aan hulp.

Afgelopen zomer ging ik op vakantie met vriendin F, en zij zat op dat moment niet lekker in haar vel. Ze had heel weinig energie, zo weinig dat we allebei wisten dat dit een stempel zou drukken op het ‘dagelijkse vakantieleven’. Dit was voor ons allebei niet een heel leuk vooruitzicht. En toch hebben we een superleuke vakantie gehad. De belangrijkste troef die we daarvoor in handen hadden was: duidelijk zijn over wat er nodig is. Vriendin F was bijvoorbeeld heel duidelijk over de heenreis. Om de 2 uur moesten we een uurtje rusten. Nou is de gemiddelde parkeerplaats niet echt een feest om te zijn, maar als je dit van tevoren weet kun je een luisterboek en een opgeladen tablet (plus wat snackjes) meenemen, en dan is het al veel minder erg. Ook over de dagplanning hebben we van tevoren overlegd. Ik wist precies wanneer F zou moeten rusten, en dat de afwas dus op mij neer zou komen. En dat maakte dat ik zonder enige tegenzin elke dag aan de afwas ging. Het feit dat ik van tevoren wist wat er nodig was, en dat dit duidelijk was maakte deze vakantie tot een succes. Het is moeilijk om te helpen (en je goed te voelen over deze hulp) als degene die hulp nodig heeft niet duidelijk is over wat er gedaan moet worden, of wat het meest helpt. Dan ga je gissen naar wat je denkt dat nodig is, en dat kan tot sub-optimale resultaten leiden.

Vraag hulp van mensen die je mag.

Soms heb je mensen om je heen die heel graag iets voor je zouden doen, maar die niet in je favoriete-mensen-lijstje staan. Ik denk dat het dan verstandig is (als dat kan) om in eerste instantie hulp te vragen aan mensen die hoger op je lijstje staan. Hulp vragen zelf is al moeilijk genoeg, laat staan dat je ‘in het rood’ moet staan bij mensen die je eigenlijk niet zo mag. Het is veel fijner om geholpen te worden door iemand met wie je hard kunt lachen over mislukkingen dan iemand voor wie je je een beetje schaamt. Helaas is dat soms echt ondoenlijk, wanneer je vrienden en familie ver weg wonen. Als je buurvrouw dan een keer in de twee dagen je hond wil uitlaten, dan kan dat een goede oplossing zijn, ook al vind je je buurvrouw niet zo aardig. Probeer in dat geval te letten op het bovenstaande punt 1 (accepteren ipv chagrijnig zijn / overdreven bedanken), want dat is dan een grote valkuil.

Als afsluiter vind ik deze quote van Acda en de Munnik wel een mooie: ‘Niet iedereen kan een held zijn, er moeten ook mensen gered’.  Zo is het maar net. Soms ben jij de held, en soms zijn er mensen nodig die gered moeten worden. Dat zijn allebei mooie en belangrijke taken!

Heldendoosje

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *