Vechten of accepteren?

Wanneer er in je leven iets vervelends op je pad komt heb je een keuze te maken. Hoe ga je daar mee om? Natuurlijk zul je in eerste instantie misschien wel uit het veld geslagen zijn, of heel verdrietig. Maar daarna zul je een manier moeten vinden om je tot het vervelende te verhouden. Je kan er namelijk niet niets mee doen, je moet er op reageren.

Een voorbeeld: ik heb een lijf dat niet zo lekker meewerkt. Een jaar of 10 geleden begon ik klachten te krijgen zoals moeheid, extreme spierpijn, rugpijn en erg veel hoofdpijn. Dat is niet heel grappig en ik heb er erg veel last van. En ik ben nu, al die jaren later nog steeds bezig met ontdekken hoe ik hier mee om wil gaan.

Ik denk dat er grofweg twee manieren zijn die mensen inzetten in een situatie als deze. De eerste manier is vechten. Heel hard vechten. Vechten voor iets of vechten tegen iets. Je kunt vechten voor je gezondheid of vechten tegen ziek zijn. Wat vechten kenmerkt is dat het vaak voortkomt uit boosheid of angst, en dat je ervan in de actie schiet. Een tweede manier is accepteren. Dat is ook heel hard werken, maar dan de andere kant op. Je bent niet ergens voor of tegen, maar je probeert ok te zijn met wat er nou eenmaal is. Voor acceptatie heb je ook heel veel kracht nodig, maar het is op de een of andere manier minder actief dan wanneer je ergens voor of tegen vecht.

Vechten

Een situatie waar ik heel hard gevochten heb was die waar ik op mijn werk op een hele vervelende manier behandeld werd. Ik werd niet gewaardeerd voor het werk dat ik deed, en het maakte totaal niet uit hoe ik mijn best deed, ik zou toch na een bepaalde tijd ontslagen worden. Ik vond het heel moeilijk om deze situatie te accepteren en heb me helemaal stuk gevochten. Door steeds weer gesprekken met mijn leidinggevende aan te gaan, door boos te worden en te huilen, door er met mijn collega’s over te praten, door er met buitenstaanders over te praten. En er veranderde niks. Zelfs nu nog, nu ik daar al 2 jaar niet meer werk, word ik heel boos als mijn collega’s hetzelfde overkomt, en ga ik automatisch weer in de vecht-modus.

Ook met mijn lijf ben ik (voor een deel) in de vechtmodus. Ik ben actief op zoek naar manieren om ervoor te zorgen dat mijn lijf beter voelt. Ik slik voedingssuplementen, ik probeer verschillende dieten, ik bezoek meer en minder alternatieve dokters etc. Mijn lijf is iets dat me flink bezig houdt. Ik ben, naast de energie die mijn klachten me kosten, heel veel energie kwijt met vechten. Maar ik krijg er wel het gevoel van dat ik tenminste iets probeer. Dat ik niet achterover leun en het maar laat gebeuren. En dat is een belangrijk gevoel. Dat is waarom ik vecht. Ik wil iets doen!

Accepteren

Ik kom er steeds meer achter dat er ook een andere optie is. Dat is de optie waarbij je probeert te accepteren wat er op je pad komt. Waar je je niet verzet tegen datgene dat er is. Waar je meer een go-with-the-flow houding hebt. Waar je niet de situatie probeert te veranderen, maar iets binnen in jezelf dat weerstand tegen die situatie voelt. Dit is een totaal andere insteek. Je verhoudt je op een totaal andere manier tot je situatie dan wanneer je vecht. Accepteren klinkt altijd als zweverig, en alsof het iets is dat je overkomt. Maar dit is ook heel hard werken, net als vechten. Het is op een bepaalde manier veel dieper in gaan op wat je eigenlijk overkomt en hoe jij daar op reageert dan wanneer je vecht.

Ook met mijn lijf kies ik tegenwoordig veel vaker voor accepteren. Vandaag heb ik bijvoorbeeld een drukke dag. Ik heb eerst een zang-optreden, en daarna een dans-optreden. De mensen van mijn koor willen graag dat ik na het optreden mee een drankje ga doen, en dat we dan samen gaan eten. De mensen van mijn dans-club willen graag voor ons optreden nog even repeteren en ook samen eten. En ik kies er voor om 1 drankje met mijn koor te doen, dan naar huis te gaan, daar rustig te eten en dan samen met mijn dans-club de dans nog eens te repeteren. Ik vind dat heel moeilijk, omdat ik zou willen dat ik gewoon alles kan doen wat ik wil (optreden – drankje – gezamelijk eten – repeteren – optreden). Maar ik weet ook dat dat uurtje rust tussendoor me vanavond en morgen heel veel klachten scheelt. De acceptatie zit hem dan in ok zijn met het feit dat ik het nou eenmaal wat rustiger aan moet doen dan anderen, dat ik mezelf daarom geen looser voel, en dat ik vanavond niet thuis ga zitten kniezen in mijn uurtje rust, maar dat ik er van geniet, en trots op mezelf ben dat ik deze keuze gemaakt heb. En nogmaals, dat komt niet vanzelf, dat gevoel. Dat is iedere keer weer hard aan de bak.

Wanneer kies je wat?

In een gesprek met vriendin C kwam ik er achter wat maakt dat je kiest voor het een (vechten) of voor het ander (accepteren). Natuurlijk komt deze keuze in eerste instantie uit je persoonlijkheid. Wat voor type ben je? Het ‘ik-laat-de-wereld-een-poepje-ruiken’-type, of het ‘ach-laten-we-ons-niet-zo-druk-maken’-type? Het is niet moeilijk om te snappen welke van de twee types past bij welke strategie. Wanneer je in een situatie komt waarbij je kunt kiezen tussen vechten of accepteren, dan zal je persoonlijkheid vaak al snel een van de twee opties kiezen, zonder dat je het gevoel hebt dat je een keuze maakt. Het kan voelen als iets dat je steeds ‘overkomt’, wat je misschien anders zou willen, maar wat nou eenmaal altijd zo gaat.

Een tweede ding dat vriendin C en ik in ons gesprek ontdekten is dat de situatie ook een rol speelt. En dan wel deze vraag: valt er iets te winnen? Wanneer er actief iets te winnen valt (een betere gezondheid, een betere werksfeer, een betere samenleving), dan is vechten een logische keuze. Je gaat ergens voor, en als het goed is, wordt de situatie daar beter van. Maar er zijn ook situaties waarin er weinig te winnen valt, waarje eigenlijk vooral bezig bent met je verlies zo minimaal te laten zijn. Stel je voor dat je kanker hebt, en met een bepaalde chemokuur je leven kunt rekken, maar je zult toch binnenkort dood gaan. Dan kiezen veel mensen niet meer voor vechten (die chemokuur doen), maar voor accepteren (laat maar zitten die chemo). Dan kun je je energie misschien beter besteden aan accepteren wat er komt.

Het is niet zo dat vechten beter is dan accepteren of andersom. Het is wel zo dat veel mensen vooral in 1 van de twee modussen zitten (er zijn best veel mensen die ALTIJD blijven vechten, zelfs wanneer er niks te winnen valt, en er zijn ook mensen die nooit te porren zijn om een risico te nemen, zelfs wanneer dat risico heel klein is). Het zou dus voor veel mensen goed zijn om eens stil te staan bij welke van deze twee opties ze meestal kiezen. Wanneer je dat van jezelf weet, zou je ook eens kunnen kijken naar situaties waarin je eigenlijk denkt dat de andere optie van de twee voor jou beter zou werken. En als je die situaties uitgelicht hebt, dan kun je je best doen om daar een andere keuze te maken. Dan kies je ervoor om soms toch op de barricades te gaan, ondanks dat je dat normaal niet doet, omdat je weet dat dit een situatie is waarin je dat heel belangrijk vindt. Of je kiest om in een andere situatie nou eens niet meteen op te springen en je op het veranderen van de situatie te richten, maar om eens naar binnen te kijken, en te kijken wat je aan jouwzelf kunt veranderen, zodat de situatie anders voor jou aanvoelt. Het is de keuze die je leven rijker maakt!

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *